sa mga ganitong klase ng panahon ang mainam na pag-eeksena ng piniritong tuyo at sinangag na pinartneran pa ng kamatis konting patis at sili. isang napakaespesyal na hapunan sa ilan lalo na ako. matagal na akong di nakakatikim ng tuyo, mga dalawang araw na.haha. pero ang totoo nyan e paborito ko naman talaga ang tuyo. dito kasi sa bahay maliban sa akin eh yong pusa din ng kapitbahay namin ang mahilig sa tuyo. kaya kung hindi ako atakihin ng highblood eh sakit naman sa bato ang aabutin ko.
minsan nagdala ako sa opisina ng tuyo. meron kaming oven toaster. bumili din ako ng mantika sa ministop. kinatanghalian agad kong isinalang yong tuyo sa toaster para iluto. maya't maya pa akala ko sa pantry lang mangangamoy yong tuyo. hindi pala. nangamoy kundi buong floor ng building namin. buti na lang sabado. nagreklamo islash komento lang yong guwardya sa kabilang opisina kaya ko nalaman na abot hangang dun ang amoy.
nung mga oras na yun hindi ko aakalain papasok pala ang boss ko. eh pihikan. ayaw ng amoy ng tuyo. pero with all the composure sa katawan eh masaya nyang tinanggap na nagluto ako, nag smile pa nga eh. pero deep inside alam kong gusto nya na akong ibitin gamit ang takong nyang 5 inches ang haba.
mabalik tayo. si manang at si letlet pala hindi fan ng tuyo. mas fan sila ng tender juicy hotdog. arte?
at bakit ko naisipan gumawa ng entry para sa tuyo. ewan. basta ang alam ko swak na swak yun sa maulang panahon tulad nito.
disclaimer: ako na ang natutuyuan ng utak.
Martes, Setyembre 27, 2011
Lunes, Setyembre 26, 2011
good morning sa inyooooo!
antagal kong nawala. sorry naman. bigla ko lang naalala kanina na may blog pa pala ako. para akong sinapak at sinabihang uy kupal may blog ka pa anong itinutunganga mo dyan!
kaya ito kahit wala akong maisip na isulat, magsusulat pa rin ako. ayos din naman pala ano nakakaexercise ng mapurol na utak.
nakikinig ako ng radyo ngayon. may bagyo pala. kaya pala ganito ang bumukas na umaga sa akin paglabas ko kanina.magdya-jogging sana ako kaso yun nga maulan saka ayoko maputikan ang bagong kong rubber shoes. hehe. pero higit sa anupaman mas masarap partner-an yong ganitong klase ng umaga ng isang mainit na kape.
<enter LSS song NESCAFE SWEET N MILD>
"goodmorning sa inyo .sweet and mild ang kasama ko tamis na iyong hatid umaga'y walang pait!"
sa totoo lang kay letlet ko unang narinig yan. kakantahin nya sabay iikot. anumang oras kakantahin nya yan pag naaalala nya. at mas mahaba pang linya ang kinakanta nya, memorize. nalaman ko lang na may ganung kanta pala nung minsang manood ako ng tv. pinalabas yong commercial na yun kaya ko na-confirmed.
pero stick pa rin ako sa kapeng ako mismo ang nagtimpla tsaka dun sa paborito kong tasa. oo may laang tasa para sa kape ko sa umaga. mas masarap kasi magkape pag sa paborito kong tasa. pero wala na sigurong sasaya pa kung kasama ko sya, yong taong mahal ko. ay naku aga aga ang emo emo ko.haha.
minsan pala kahit anong pait ng buhay, o ng kape...pipilitin mong maubos yan, pipiliting malunasan ang mga problema habang mainit-init pa. kasi kung lalamig na mas lalo mong mararamdaman yong pait, yong problema. wag nang patagalin pa kung alam mong sa huli e masusulosyunan rin naman. ganun nga siguro ang buhay but in the end it is still a good morning after all, umuulan man o bumabagyo kelangang tanggapin kung anong ibiniyaya. maswerte ako o tayo na kada umaga kahit anong pait ng kape alteast buhay na buhay tayo. i-enjoy lang yan kasi maya maya darating ang tanghalian at mga ilang oras pay ang pagdapit-hapon naman.
ganun nga siguro ang buhay. minsan matamis. minsan mapait. maswerte ka na kung may krema ka pa kasi ang fundamental na sangkap ng kape na alam ko ay ang mismong kape at asukal saka mainit na tubig. parang buhay nga talaga. nabubuhay tayo nang ayun sa ating panlasa.
kaya ito kahit wala akong maisip na isulat, magsusulat pa rin ako. ayos din naman pala ano nakakaexercise ng mapurol na utak.
nakikinig ako ng radyo ngayon. may bagyo pala. kaya pala ganito ang bumukas na umaga sa akin paglabas ko kanina.magdya-jogging sana ako kaso yun nga maulan saka ayoko maputikan ang bagong kong rubber shoes. hehe. pero higit sa anupaman mas masarap partner-an yong ganitong klase ng umaga ng isang mainit na kape.
<enter LSS song NESCAFE SWEET N MILD>
"goodmorning sa inyo .sweet and mild ang kasama ko tamis na iyong hatid umaga'y walang pait!"
sa totoo lang kay letlet ko unang narinig yan. kakantahin nya sabay iikot. anumang oras kakantahin nya yan pag naaalala nya. at mas mahaba pang linya ang kinakanta nya, memorize. nalaman ko lang na may ganung kanta pala nung minsang manood ako ng tv. pinalabas yong commercial na yun kaya ko na-confirmed.
pero stick pa rin ako sa kapeng ako mismo ang nagtimpla tsaka dun sa paborito kong tasa. oo may laang tasa para sa kape ko sa umaga. mas masarap kasi magkape pag sa paborito kong tasa. pero wala na sigurong sasaya pa kung kasama ko sya, yong taong mahal ko. ay naku aga aga ang emo emo ko.haha.
minsan pala kahit anong pait ng buhay, o ng kape...pipilitin mong maubos yan, pipiliting malunasan ang mga problema habang mainit-init pa. kasi kung lalamig na mas lalo mong mararamdaman yong pait, yong problema. wag nang patagalin pa kung alam mong sa huli e masusulosyunan rin naman. ganun nga siguro ang buhay but in the end it is still a good morning after all, umuulan man o bumabagyo kelangang tanggapin kung anong ibiniyaya. maswerte ako o tayo na kada umaga kahit anong pait ng kape alteast buhay na buhay tayo. i-enjoy lang yan kasi maya maya darating ang tanghalian at mga ilang oras pay ang pagdapit-hapon naman.
ganun nga siguro ang buhay. minsan matamis. minsan mapait. maswerte ka na kung may krema ka pa kasi ang fundamental na sangkap ng kape na alam ko ay ang mismong kape at asukal saka mainit na tubig. parang buhay nga talaga. nabubuhay tayo nang ayun sa ating panlasa.
Huwebes, Setyembre 8, 2011
buwaya
alam kong ako na ang pinakahuling nakaalam ng balita tungkol dun sa 21-talampakan na nahuling buwaya. anlaki nun. nai-imagine ko kayang kaya at effortless kung sumagpang pala ng isang tao, o kahit ng isang baka pa. ayun sa balita ito na daw ang pinakamalaking buwayang nahuli sa buong mundo. malamang.
naa-amazed pa rin ako kung paano napanatili yong habitat ng mga buwaya sa lugar na yun (agusan del sur) sa loob ng mahabang panahon, kung tutuusin sa unti unting pagdami ng tao hindi malayong nagagambala yong wildlife. nagkakaroon ng thin line between human welfare at wildlife. na-haharass sila sa polusyong o consequence dulot ng global warming, ng expansion, ng deforestation at ang malawakang paggamit ng virgin coconut oil. joke lang yong panghuli.
naisip ko, kung magkakaroon lang ng matibay na programa ang gobyerno para sa wildlife hindi magkakaganito ang mga hayop sa kagubatan. ang kaso mo sa denr pa lang may mga ganid animal na! sa wild life pa kaya?hindi ko alam kung matutuwa ako na nahuli yong 21-talampakang buwaya. stressful tumira sa isang lugar na bago lang sa kanyang mata. lalo pa kaya kung gawing tourist attraction yong kawawang buwaya. ayoko naman sabihin na pakawalan na lang sa wildlife pero kung may matibay na programa lang ang gobyerno laan para sa ganitong klaseng hayop hindi tayo magkakaproblema. may lugar para sa mga hayop at may lugar para sa mga tao, walang pakialaman.
hindi rin ako magtataka na sa ganitong sitwasyon yong mga ganoong klase ng hayop e natututo na ring umatake sa tao, eh kasi nga di ba nagagambala yong habitat nila. at hindi rin ako magtataka na ultimo batasan hangang sa mga mumunting lalawigan eh inaatake na rin ng mga hayop, at sila na rin mismo ang nagpapatakbo, mga nanunungkulang may makahayop na paraan. ang masama pa nito bulag ang pilipino na noon pa may wala ng habitat ang mga hayop sa kagubatan, sirang sira na. lumipat ang hayop sa kapatagan, sa siyudad, sa kongreso, sa senado, sa mga lalawigan, sa bayan...nagkalat sila. nakatatakot.
sabi sa news, may isa pang mas malaking buwayang hindi pa nahuhuli, sa kaparehong lugar kung saan nahuli yong 21-talampakang buwaya.nakagagambalang ewan. pero okey na rin yun kesa sa makaperwisyo pa ng tao. hangad ko lang naman yong mabuting paroroonan kung saan sila ilalagay o ikukulong. harinawa.
ayun sa pagkakaalam ko ang life span ng mga buwaya ay nasa 50-100 years. pero yong kilala kong buwaya buhay na buhay pa rin sa kabila ng pagkakasakit. gustong gusto ko syang masilo, nasa 4'1 talampakan lang naman hindi pa rin mahuhuli. masyadong madulas. maraming kaanib.
darating din ang panahon, liliit ang habitat ng mga buwaya sa lipunan. matagal-tagal pa pero alam kong darating din yun.
naa-amazed pa rin ako kung paano napanatili yong habitat ng mga buwaya sa lugar na yun (agusan del sur) sa loob ng mahabang panahon, kung tutuusin sa unti unting pagdami ng tao hindi malayong nagagambala yong wildlife. nagkakaroon ng thin line between human welfare at wildlife. na-haharass sila sa polusyong o consequence dulot ng global warming, ng expansion, ng deforestation at ang malawakang paggamit ng virgin coconut oil. joke lang yong panghuli.
naisip ko, kung magkakaroon lang ng matibay na programa ang gobyerno para sa wildlife hindi magkakaganito ang mga hayop sa kagubatan. ang kaso mo sa denr pa lang may mga ganid animal na! sa wild life pa kaya?hindi ko alam kung matutuwa ako na nahuli yong 21-talampakang buwaya. stressful tumira sa isang lugar na bago lang sa kanyang mata. lalo pa kaya kung gawing tourist attraction yong kawawang buwaya. ayoko naman sabihin na pakawalan na lang sa wildlife pero kung may matibay na programa lang ang gobyerno laan para sa ganitong klaseng hayop hindi tayo magkakaproblema. may lugar para sa mga hayop at may lugar para sa mga tao, walang pakialaman.
hindi rin ako magtataka na sa ganitong sitwasyon yong mga ganoong klase ng hayop e natututo na ring umatake sa tao, eh kasi nga di ba nagagambala yong habitat nila. at hindi rin ako magtataka na ultimo batasan hangang sa mga mumunting lalawigan eh inaatake na rin ng mga hayop, at sila na rin mismo ang nagpapatakbo, mga nanunungkulang may makahayop na paraan. ang masama pa nito bulag ang pilipino na noon pa may wala ng habitat ang mga hayop sa kagubatan, sirang sira na. lumipat ang hayop sa kapatagan, sa siyudad, sa kongreso, sa senado, sa mga lalawigan, sa bayan...nagkalat sila. nakatatakot.
sabi sa news, may isa pang mas malaking buwayang hindi pa nahuhuli, sa kaparehong lugar kung saan nahuli yong 21-talampakang buwaya.nakagagambalang ewan. pero okey na rin yun kesa sa makaperwisyo pa ng tao. hangad ko lang naman yong mabuting paroroonan kung saan sila ilalagay o ikukulong. harinawa.
ayun sa pagkakaalam ko ang life span ng mga buwaya ay nasa 50-100 years. pero yong kilala kong buwaya buhay na buhay pa rin sa kabila ng pagkakasakit. gustong gusto ko syang masilo, nasa 4'1 talampakan lang naman hindi pa rin mahuhuli. masyadong madulas. maraming kaanib.
darating din ang panahon, liliit ang habitat ng mga buwaya sa lipunan. matagal-tagal pa pero alam kong darating din yun.
Lunes, Setyembre 5, 2011
sana hindi ako magoyo
nag purchase ako ng isang item thru online. hindi naman ganun kamahalan pero kung susumahin mo e ilang burger din yun sa jollibee. binayaran ko thru paypal. alam kong malaki ang chance kong maguyo ako kasi 2days pa ang shipment nung inorder ko. fully paid na ang status. yong item na lang ang hinihintay.
at sa ganitong pagkakataon dalawang bagay lang ang hinihiling ko. una, na sana makarating yong inorder ko. pangalawa, na hindi scam yong nabilihan ko.
sa ganitong punto kelangan kong pagkatiwalaan yong instinct ko. likas sa tao ang mabait, inborn daw yun. nagiging masama lang naman ang isang tao dahil sa environment ek ek.
at kung magagantso man ako, Siya na bahala sa kanya.
sya nga pala, wag mo nang itanong kung ano yong binili ko.
at sa ganitong pagkakataon dalawang bagay lang ang hinihiling ko. una, na sana makarating yong inorder ko. pangalawa, na hindi scam yong nabilihan ko.
sa ganitong punto kelangan kong pagkatiwalaan yong instinct ko. likas sa tao ang mabait, inborn daw yun. nagiging masama lang naman ang isang tao dahil sa environment ek ek.
at kung magagantso man ako, Siya na bahala sa kanya.
sya nga pala, wag mo nang itanong kung ano yong binili ko.
Sabado, Agosto 20, 2011
napanaginipan kita mang poldo
maaga akong nagising kanina. walang pasok. maaliwalas ang umaga. tahimik ang buong kabahayan. wala pang masyadong tao sa labas. nakabukas ang radyo habang himihigop ng isang tasang mainit na kape, isang tipikal na umaga para sa isang tulad ko.
habang pinagmamasdan ko ang labas ng bahay biglang pumasok si letlet, patakbong tumungo sa akin.
"mang poldo! mang poldo! good morning umaga sa yo! "
napangiti ako. "morning na nga, may umaga pa."
naupo sya sa tabi ko.
alam mo napanaginipan kita mang poldo.
talaga? anong napanaginipan mo? numero ba? lika dali tayaan natin sa lotto baka sakaling manalo!
eeeeehhhh hindeeeee kaya! basta napaniginipan kita kasama mo daw ako pumunta tayong megamall.
anong ginawa natin dun?
syempre nag-shopping!
o tapos? anyareh?
nung pauwi na daw tayo, nasa train na tayo (read: MRT) nang bigla kang hilain sa akin ng mga tao. lumalaban ka pa nga daw e. nagulat ako kasi bigla bigla ka na lang hinila nung magbukas yong pinto. kaso malalakas yong mga tao kasi malalaki yong katawan nila di tulad mo (nanlait pa?) tapos ayun... sumarado na yong pinto. ako naman iyak ng iyak. lakas nga ng iyak ko e.
nung parteng yon napangiti ako. answeet talaga ni letlet. pramis hindi ko mapigilang mapangiti. yong tipong ngiti abot gang tenga.
tinuloy nya ang kwento.
...nasa loob ka na nun ng tren at paalis na. ako iyak pa rin ng iyak. malakas na malakas na iyak yong parang pinapalo ako ni mama.
naku malakas nga yong iyak na yon, parang kinakatay na baboy. eh bakit ka ba naiiyak? kasi mawawala na ako?
HINDI!!! naipit po kasi yong kamay ko sa pintuan ng tren. ansakit sakit kaya. nangitim na nga yong kuko.
TOINKS!!! LECHENG BATA.
Ansarap buhusan ng mainit na kape yong bata. akala ko sweet. demonyita pa rin talaga.
habang pinagmamasdan ko ang labas ng bahay biglang pumasok si letlet, patakbong tumungo sa akin.
"mang poldo! mang poldo! good morning umaga sa yo! "
napangiti ako. "morning na nga, may umaga pa."
naupo sya sa tabi ko.
alam mo napanaginipan kita mang poldo.
talaga? anong napanaginipan mo? numero ba? lika dali tayaan natin sa lotto baka sakaling manalo!
eeeeehhhh hindeeeee kaya! basta napaniginipan kita kasama mo daw ako pumunta tayong megamall.
anong ginawa natin dun?
syempre nag-shopping!
o tapos? anyareh?
nung pauwi na daw tayo, nasa train na tayo (read: MRT) nang bigla kang hilain sa akin ng mga tao. lumalaban ka pa nga daw e. nagulat ako kasi bigla bigla ka na lang hinila nung magbukas yong pinto. kaso malalakas yong mga tao kasi malalaki yong katawan nila di tulad mo (nanlait pa?) tapos ayun... sumarado na yong pinto. ako naman iyak ng iyak. lakas nga ng iyak ko e.
nung parteng yon napangiti ako. answeet talaga ni letlet. pramis hindi ko mapigilang mapangiti. yong tipong ngiti abot gang tenga.
tinuloy nya ang kwento.
...nasa loob ka na nun ng tren at paalis na. ako iyak pa rin ng iyak. malakas na malakas na iyak yong parang pinapalo ako ni mama.
naku malakas nga yong iyak na yon, parang kinakatay na baboy. eh bakit ka ba naiiyak? kasi mawawala na ako?
HINDI!!! naipit po kasi yong kamay ko sa pintuan ng tren. ansakit sakit kaya. nangitim na nga yong kuko.
TOINKS!!! LECHENG BATA.
Ansarap buhusan ng mainit na kape yong bata. akala ko sweet. demonyita pa rin talaga.
Huwebes, Agosto 18, 2011
datkilab
pag gusto ko ng sinigang nagpapaluto ako kay manang. pero di ko alam kung bungol sya o sadyang kinapos ang pang-unawa nya, lang niluluto kasi nya e nilaga. minsan lang naman.
sasabihin ko mamang gusto ko ng sinigang, oramismo maya-maya lang nasa hapagkainan na yong nilaga. pag sinabi ko namang mamang gusto ko ng nilaga ganun din otomatik na maghahain ng sinigang. hindi ko alam kung diverse mag-isip o inversely proportional lang ang hypothalamus nya o may mali lang sa sistema ng katawan nya, pero understood naman.
minsan naisipan kong magpaluto ng menudo, alam mo kung ano ginawa? nagpatugtog ng mga kanta ng menudo kaya pala kung makahalungkat sa cabinet ng mga casette tapes napakawagas! tapos sinabayan pa nya ng sayaw at kanta. buset!
minsan natatawa na lang ako. pero ganun pa man...
happy birthday manang!
sasabihin ko mamang gusto ko ng sinigang, oramismo maya-maya lang nasa hapagkainan na yong nilaga. pag sinabi ko namang mamang gusto ko ng nilaga ganun din otomatik na maghahain ng sinigang. hindi ko alam kung diverse mag-isip o inversely proportional lang ang hypothalamus nya o may mali lang sa sistema ng katawan nya, pero understood naman.
minsan naisipan kong magpaluto ng menudo, alam mo kung ano ginawa? nagpatugtog ng mga kanta ng menudo kaya pala kung makahalungkat sa cabinet ng mga casette tapes napakawagas! tapos sinabayan pa nya ng sayaw at kanta. buset!
minsan natatawa na lang ako. pero ganun pa man...
happy birthday manang!
Linggo, Agosto 14, 2011
sino kaya sya
dumaan ako ng opisina kanina. naiwan ko kasi yong charger ng buwakinang telepono ko. ayoko sana kaso maghapon naman magiging lobat yong buwakinang teleponong yan.
nasa 21st floor yong opisina.mag isa lang ako...sa buong floor. although alam kong may mga nagroronda na guwardiya pero nung panahong yon eh busy ata kakakamot ng betlogs nila. andaming thoughts akong naiisip, what if totoo nga yong balibalita na may whitelady sa kabilang office, what if totoo nga yong babaeng umiiyak, what if totoo yong babaeng may itim na belo pero wala naman daw ulo, what if totoo nga yong kwentong may kumakalabog sa cr ng mga babae whaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhh!!!! pero ayoko maniwala dun kasi nasa urban place ako at nasa 21st floor tapos may ganung kwento, weeeeh?
so para mahinto ako sa mga ganung thoughts nagisip ako ng happy thoughs. happy. happy. happy. pero hindi ko pa rin maialis nang tuluyan.naiisip ko kasi yong babae nakikipaglaro ng jack n poy pero wala naman syang ulo.shet.
agad agad akong umalis. kitang kita sa cctv kung irereview yong galaw ko. taranta at aligagang makalabas agad. nasa labas na ako ng opisina namin nang may biglang tumunog. tunog ng elevator. ting!
ayos! may kasama ako! its either papasok sya sa opisina or kasabay ko syang palabas sakay sa elevator. pero atleast magkikita kami sa pasilyo. agad kong ni-lock ang office. saka dali daling umalis. mga 10 seconds din yun.
nung pagdating ko sa pasilyo o hallway, oo tama nga na bukas pa rin yong elevator at may pumindot nung down button pero laking pagtataka ko kung sino yong lumabas kasi wala naman akong naririnig na kumakalampag sa kabilang office para magbukas ng kanilang pinto. nagsimula na akong magpanic. pero okey lang. sabi nga nila...meynteyn! i maintained to be cool as possible kahit may mga butil butil na ng pawis sa noo. at sa aking pagtataka nakabukas pa rin ang elevator. hindi pa sumasara. bago ako pumasok tinanaw ko muna kung may tao nga, wala akong makita. madilim sa parehong opisina na posibleng papasukan nung tao. eh bakit ganun nakared yong button meaning may pumindot.
still, naging cool pa rin ako. cool. cool. cool. the moment na pagpasok ko ng elevator eh saka naman nagsara, para bang ako lang yung hinihintay. agad agad kong pinindot ang ground. nag iisip ako kung bakit nangyayari sa akin to. hindi to totoooooooo sabi ng utak ko, malaking coaccident este coincidence lang to.
nung nasa elavator na ako. ang init ng pakiramdam ko pero anlamig lamig sa loob. napalakas ata ang aircon kako. inayos ko na lang yong sarili ko. pilit pinapanatag ang sarili. nung nasa ground floor na agad akong lumabas. tumungo sa sekyu na nakatoka, tinanong ko sya kung may pumasok ba sa 21st floor maliban sa akin.wala naman daw. hehehe sa totoo lang natakot na ako. alas sais na kasi yun ng hapon. at sa ganung oras di ko mapigilang mag-isip ng kung anu ano.
nung nasa labas na ako ng building saka ko lang naalala na linggo pala ngayon, mahina ang aircon sa elevator pag ganun o dili kaya e pinapatay.eh ano yong lamig na naramdaman ko? hala. pero hayan ko na, nakalabas na ako. tapos nang napansin kong naiwan ko yong plastic kong dala. potaaaah! kako. naiwan ko dun yong charger ng telepono ko. shet. shet. shet to its nth exponent level.
kunyari nagdalawang isip pa ako kung babalikan ko pa ba or hindi pero mabilis ang instinct ko na wag na lang daw baka daw kasi magtaka yong guard kung ano ano ang binabalik balikan ko. haha.
goodluck to me baby!
nasa 21st floor yong opisina.mag isa lang ako...sa buong floor. although alam kong may mga nagroronda na guwardiya pero nung panahong yon eh busy ata kakakamot ng betlogs nila. andaming thoughts akong naiisip, what if totoo nga yong balibalita na may whitelady sa kabilang office, what if totoo nga yong babaeng umiiyak, what if totoo yong babaeng may itim na belo pero wala naman daw ulo, what if totoo nga yong kwentong may kumakalabog sa cr ng mga babae whaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhh!!!! pero ayoko maniwala dun kasi nasa urban place ako at nasa 21st floor tapos may ganung kwento, weeeeh?
so para mahinto ako sa mga ganung thoughts nagisip ako ng happy thoughs. happy. happy. happy. pero hindi ko pa rin maialis nang tuluyan.naiisip ko kasi yong babae nakikipaglaro ng jack n poy pero wala naman syang ulo.shet.
agad agad akong umalis. kitang kita sa cctv kung irereview yong galaw ko. taranta at aligagang makalabas agad. nasa labas na ako ng opisina namin nang may biglang tumunog. tunog ng elevator. ting!
ayos! may kasama ako! its either papasok sya sa opisina or kasabay ko syang palabas sakay sa elevator. pero atleast magkikita kami sa pasilyo. agad kong ni-lock ang office. saka dali daling umalis. mga 10 seconds din yun.
nung pagdating ko sa pasilyo o hallway, oo tama nga na bukas pa rin yong elevator at may pumindot nung down button pero laking pagtataka ko kung sino yong lumabas kasi wala naman akong naririnig na kumakalampag sa kabilang office para magbukas ng kanilang pinto. nagsimula na akong magpanic. pero okey lang. sabi nga nila...meynteyn! i maintained to be cool as possible kahit may mga butil butil na ng pawis sa noo. at sa aking pagtataka nakabukas pa rin ang elevator. hindi pa sumasara. bago ako pumasok tinanaw ko muna kung may tao nga, wala akong makita. madilim sa parehong opisina na posibleng papasukan nung tao. eh bakit ganun nakared yong button meaning may pumindot.
still, naging cool pa rin ako. cool. cool. cool. the moment na pagpasok ko ng elevator eh saka naman nagsara, para bang ako lang yung hinihintay. agad agad kong pinindot ang ground. nag iisip ako kung bakit nangyayari sa akin to. hindi to totoooooooo sabi ng utak ko, malaking coaccident este coincidence lang to.
nung nasa elavator na ako. ang init ng pakiramdam ko pero anlamig lamig sa loob. napalakas ata ang aircon kako. inayos ko na lang yong sarili ko. pilit pinapanatag ang sarili. nung nasa ground floor na agad akong lumabas. tumungo sa sekyu na nakatoka, tinanong ko sya kung may pumasok ba sa 21st floor maliban sa akin.wala naman daw. hehehe sa totoo lang natakot na ako. alas sais na kasi yun ng hapon. at sa ganung oras di ko mapigilang mag-isip ng kung anu ano.
nung nasa labas na ako ng building saka ko lang naalala na linggo pala ngayon, mahina ang aircon sa elevator pag ganun o dili kaya e pinapatay.eh ano yong lamig na naramdaman ko? hala. pero hayan ko na, nakalabas na ako. tapos nang napansin kong naiwan ko yong plastic kong dala. potaaaah! kako. naiwan ko dun yong charger ng telepono ko. shet. shet. shet to its nth exponent level.
kunyari nagdalawang isip pa ako kung babalikan ko pa ba or hindi pero mabilis ang instinct ko na wag na lang daw baka daw kasi magtaka yong guard kung ano ano ang binabalik balikan ko. haha.
goodluck to me baby!
Sabado, Agosto 13, 2011
hindi ko kinaya
tatlo lang kaming pumasok nung araw na yon, sabado e. may kelangan kaming report na matapos. si tim yong baklang account executive, yong boss kong binudburon ng finesse sa katawan at sino pa nga ba kundi ako.
tahimik ang buong opisina. kanya kanya ng trabaho kanya kanyang toka. abala akong gumagawa ng report nang may marinig ako.
oh my gosh, oh my gosh!!!!!!!!!!!!!! sigaw ni bakla.nasa stock room sya ng opisina para kumuha sana ng dish washing paste.
nagulat ako sa sigaw nya syempre.as in gulat na gulat, sa ganung sitwasyong di mo mapipigilang mag-isip ng di masama, its either natumba sya or natabunan ng mga basang basahan.nagising ang adrenaline ko sa sigaw nya. potah.!pero patay malisya lang ako.pakshet istorbo!
yong boss ko ang aligagang pumasok sa stock room. the moment na pagpihit nya ng door knob napasigaw din ang hitad....
what da fuck! what da fuck! alingawngaw ng bibig ng boss kong cultured kung ituring ng marami,hehe. atleast sosyal pa rin ang pagmura nya, what da fuck!?!
right there and then e agad akong tumayo. nag ala-superman ako! ala night in shining armor. syempre pagkakataon ko na para magpakitang gilas. naaamoy ko ang victory! naamoy ko ang endless thank you! buwahahahaha. pumasok ako ng stock room. pakshet nagulat ako.
anlaking daga, nagulat ako kung pano na lang nag-evolve ang ganitong klaseng peste. halos kasing laki ng pusa. as in. gusto kong magsisigaw din bilang anticipation sa nangyayari at sense of belonging na rin sa dalawa. kaso ang OA naman di ba? patay na yong daga. as in wala nang buhay.
nagulat lang daw sila kung bakit panong nakapasok sa stock room yong daga. sabi ko natural sa pinto.hindi umimik yong dalawa, pinandilatan pa ako ng mata ni tim. inutusan akong ibalot sa plastic at itapon sa garbage.
sinunod ko naman. naghanap ng plastic. kumuha ng broomstick at saka dust span. medyo mabigat syang buhatin gamit ang dustpan kaya sa gitna ng hawak ng hood ng dustpan ako humawak.pinakatitigan ko yong daga kung paanong namatay. bukas yong mata. mahaba yong balbas.ngayon lang ako nakakita ng daga sa urbanidad. mukhang sosyalin. mamumula mula ang paa. nagpafoot spa kaya? hindi ganun kaitiman, tama lang.
saktong ilalagay ko na nang biglang gumalaw yong putang inang daga. nagulat. nataranta. natakot. at gusto kong magmura...potang inaaaaaaaaaaaah! syempre ano ba nga bang ginawa ko e tao lang din ako. sumigaw lang ako, slight lang naman. pramis. shock to death ang lintek.
ending? nalutas ang kaso ng mga taga pest control.
tahimik ang buong opisina. kanya kanya ng trabaho kanya kanyang toka. abala akong gumagawa ng report nang may marinig ako.
oh my gosh, oh my gosh!!!!!!!!!!!!!! sigaw ni bakla.nasa stock room sya ng opisina para kumuha sana ng dish washing paste.
nagulat ako sa sigaw nya syempre.as in gulat na gulat, sa ganung sitwasyong di mo mapipigilang mag-isip ng di masama, its either natumba sya or natabunan ng mga basang basahan.nagising ang adrenaline ko sa sigaw nya. potah.!pero patay malisya lang ako.pakshet istorbo!
yong boss ko ang aligagang pumasok sa stock room. the moment na pagpihit nya ng door knob napasigaw din ang hitad....
what da fuck! what da fuck! alingawngaw ng bibig ng boss kong cultured kung ituring ng marami,hehe. atleast sosyal pa rin ang pagmura nya, what da fuck!?!
right there and then e agad akong tumayo. nag ala-superman ako! ala night in shining armor. syempre pagkakataon ko na para magpakitang gilas. naaamoy ko ang victory! naamoy ko ang endless thank you! buwahahahaha. pumasok ako ng stock room. pakshet nagulat ako.
anlaking daga, nagulat ako kung pano na lang nag-evolve ang ganitong klaseng peste. halos kasing laki ng pusa. as in. gusto kong magsisigaw din bilang anticipation sa nangyayari at sense of belonging na rin sa dalawa. kaso ang OA naman di ba? patay na yong daga. as in wala nang buhay.
nagulat lang daw sila kung bakit panong nakapasok sa stock room yong daga. sabi ko natural sa pinto.hindi umimik yong dalawa, pinandilatan pa ako ng mata ni tim. inutusan akong ibalot sa plastic at itapon sa garbage.
sinunod ko naman. naghanap ng plastic. kumuha ng broomstick at saka dust span. medyo mabigat syang buhatin gamit ang dustpan kaya sa gitna ng hawak ng hood ng dustpan ako humawak.pinakatitigan ko yong daga kung paanong namatay. bukas yong mata. mahaba yong balbas.ngayon lang ako nakakita ng daga sa urbanidad. mukhang sosyalin. mamumula mula ang paa. nagpafoot spa kaya? hindi ganun kaitiman, tama lang.
saktong ilalagay ko na nang biglang gumalaw yong putang inang daga. nagulat. nataranta. natakot. at gusto kong magmura...potang inaaaaaaaaaaaah! syempre ano ba nga bang ginawa ko e tao lang din ako. sumigaw lang ako, slight lang naman. pramis. shock to death ang lintek.
ending? nalutas ang kaso ng mga taga pest control.
Miyerkules, Agosto 10, 2011
how to cook the dummy 101.
o edi ito na naman. kinati ang pwet ko para maisipang magluto.may napanood kasi ako dati sa potang inang 10-minute coooking show blah blah blah na yan but in reality parang hindi naman.kulang yong sampung minuto.maraming factor.maganda yong konsepto pero parang malayo sa katotohanan.okey okey mabalik tayo, so edi nagluto ako ng soup.sinisipon kasi ako that time so kelangan ko ng mainit na soup. at pag sinabing mainit na soup dapat ako yong magluluto talaga para alam kong mainit nga. :D narito ang paraan ng pagluluto gusto kong ishare sa inyo.
ingredients:
sotanghon
sardinas na puti. kung sosyal ka mackerel ang tawag.
pepper.
onion.
garlic.
ginger.
1 tangkay ng celery.
asin.
mantika.
tv.
at konting skills sa pagluluto
samahan mo na rin ng konting dasal.
lahat maliban sa huling tatlong nabanggit e nabili ko lang sa sari sari store ni aleng nena, mura lang may libreng tsismis pa. minsan nga libre na yong bawang basta kindat kindat lang.
paraan ng pagluto. syempre pag sinabing bawang, sibuyas at luya isa lang ang patutunguhan nyan I-GISA. pano? dyan papasok ang role ng mantika. magsimula nang magdasal. unahin ang bawang, isunod ang sibuyas at higit sa lahat wag kalilimutang balatan. pag nagisa na. buksan ang lata ng sardinas. pakuluan ng mga 15 minuto sa dalawang tasa ng tubig. habang hinihintay ang 15 minutes pigilan ang sarili sa kakabukas ng takip. nawawala ang aroma. sa puntong ito kabilin bilinang wag bubuksan ang takip ng wala pa sa itinakdang oras. again pigilan ang sarili. wag kang masyadong excited. magdasal ka na lang na nasa tama ang ginagawa mo at tama ang pinapagawa ko sayo. hahahaha.
habang naghihintay buksan ang tv. yes kasama talaga to sa recipe. manood ng face to face. masaya sya pramis. bakit ko to sinasabi? para magkaroon ka ng ideya kung pano mo bubugbugin ang magsasabing di masarap ang luto mo. kung hindi mo trip manood. patayin na lang. sayang ang kuryente, maraming batang hindi kumakain? hahaha.
para naman maging worth waiting ang paghihintay sa 15 minutes. hiwain ang celery nang ayun sa takbo ng stock market. kung hindi mo alam hiwain nang ayun sa kaartehan sa katawan. kung walang arte sa wankata hiwain ng maliliit. kung walang celery at kung ayaw mong kumain ng celery pwede na ang onion springs. again muling magdasal, sana magwork.
add salt and pepper (dont forget to spring some on your shoulder for good luck, naks) ayun sa yong panlasa.
fast forward. ilagay na ngayon yong binabad na sotanghon. isunod ang celery kasabay ng pinitpit na luya. isabay mo na rin yong mga frustrations mo sa buhay. bitterness at daldalera mong kapitbahay. muling takpan sa loob ng 5 minuto. another round for pray.
pag kumulo na. optional kung kakainin mo agad. kung patay gutom ka, go lantakan na! kung may konting finesse ka pa sa katawan ihango ang noodles para hindi iabsorb ng noodles yong soup. i-serve ng magkahiwalay. higupin ang soup. ipakain sa aso yong noodles. joke. wag kalilimutang mag-usal ng dasal bago kumain.
yun lang. salamat.
ingredients:
sotanghon
sardinas na puti. kung sosyal ka mackerel ang tawag.
pepper.
onion.
garlic.
ginger.
1 tangkay ng celery.
asin.
mantika.
tv.
at konting skills sa pagluluto
samahan mo na rin ng konting dasal.
lahat maliban sa huling tatlong nabanggit e nabili ko lang sa sari sari store ni aleng nena, mura lang may libreng tsismis pa. minsan nga libre na yong bawang basta kindat kindat lang.
paraan ng pagluto. syempre pag sinabing bawang, sibuyas at luya isa lang ang patutunguhan nyan I-GISA. pano? dyan papasok ang role ng mantika. magsimula nang magdasal. unahin ang bawang, isunod ang sibuyas at higit sa lahat wag kalilimutang balatan. pag nagisa na. buksan ang lata ng sardinas. pakuluan ng mga 15 minuto sa dalawang tasa ng tubig. habang hinihintay ang 15 minutes pigilan ang sarili sa kakabukas ng takip. nawawala ang aroma. sa puntong ito kabilin bilinang wag bubuksan ang takip ng wala pa sa itinakdang oras. again pigilan ang sarili. wag kang masyadong excited. magdasal ka na lang na nasa tama ang ginagawa mo at tama ang pinapagawa ko sayo. hahahaha.
habang naghihintay buksan ang tv. yes kasama talaga to sa recipe. manood ng face to face. masaya sya pramis. bakit ko to sinasabi? para magkaroon ka ng ideya kung pano mo bubugbugin ang magsasabing di masarap ang luto mo. kung hindi mo trip manood. patayin na lang. sayang ang kuryente, maraming batang hindi kumakain? hahaha.
para naman maging worth waiting ang paghihintay sa 15 minutes. hiwain ang celery nang ayun sa takbo ng stock market. kung hindi mo alam hiwain nang ayun sa kaartehan sa katawan. kung walang arte sa wankata hiwain ng maliliit. kung walang celery at kung ayaw mong kumain ng celery pwede na ang onion springs. again muling magdasal, sana magwork.
add salt and pepper (dont forget to spring some on your shoulder for good luck, naks) ayun sa yong panlasa.
fast forward. ilagay na ngayon yong binabad na sotanghon. isunod ang celery kasabay ng pinitpit na luya. isabay mo na rin yong mga frustrations mo sa buhay. bitterness at daldalera mong kapitbahay. muling takpan sa loob ng 5 minuto. another round for pray.
pag kumulo na. optional kung kakainin mo agad. kung patay gutom ka, go lantakan na! kung may konting finesse ka pa sa katawan ihango ang noodles para hindi iabsorb ng noodles yong soup. i-serve ng magkahiwalay. higupin ang soup. ipakain sa aso yong noodles. joke. wag kalilimutang mag-usal ng dasal bago kumain.
yun lang. salamat.
alam ko sasabihin mo asan yong soup. nakalimutan ko kasing ihango. kaya naabsorb ng lintek na noodles yong sabaw. pero im thinking din na baka masyadong talipandas at malikot yong water molecules ng soup kaya tumakas. nag-evaporate.
enjoy! this post is brought to you by magic sarap.
Huwebes, Agosto 4, 2011
talaga?!?
kausap ko yong kapitbahay kong daldalera. nakita nya kasi akong inaayos yong halamanan sa harap ng bahay para di malunod dahil sa sobrang buhos ng ulan.
mamita ang tawag ng marami sa kanya. isa syang kilalang sidewalk vendor sa palengke. halos dalawang dekada na sya sa kanyang trabaho pero nakikipaghabulan pa rin sya sa mga nanghuhuli sa palengke.
sa kanya ako bumibili ng tawas at ng mothballs.
mamita: anlakas lakas ng ulan. kahit gustuhin kong maglako wala rin atang bibili.
MP: magtinda ka na lang ng mainit na sopas saka champorado, naku bibenta yon.
mamita: ayoko, masyadong matrabaho. saka malulugi ako pag nagkahabulan na.malulugi ako nun.
MP: oo nga.
mamita: nanganak pa naman si julie kahapon, yong panganay ko. kelangan ko ng pera.
MP: yong panganay mo? e di ba nag-aaaral pa yon sa high school?
mamita: oo, maagang naglandi ang gaga. hahahaha. (sabay tawa)
MP: (nagtaka, wala namang nakakatawa sa sinabi nya, ikinatuwa nya?) ano ang anak?
mamita: okey naman. (ayan na, ikinagulo na ng utak nya ang kanyang pagtawa)
MP: babae ba? o lalaki?
mamita: lalaki. ang kyut kyut nga e.ang liit liit ng mukha.(sabay ngiti)
MP: ????
biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha nya.
mamita: yun nga ang problema ko e, kung saan ako kukuha ng pambayad sa hospital.
MP: yong ama ng bata, wala bang trabaho?
mamita: naku yong ama ng bata mahirap lang yun.
MP: maka-mahirap ka naman dyan parang ang yaman mo.
mamita: (sabay tawa ng malakas)
narinig ni manang yong tawa ni mamita. papalapit bitbit ang isang tabo at timba.
mamita: uy kumare anjan ka pala. nanganak na yong inaanak mong si jennifer. putragis ang guapo ng bata.
manang: (over excitement) ay talaga!!!! anong anak, lalaki ba o babae? ilang buwan na?!?
.....
....
...
..
mamita: si kumare talaga, mahilig magbiro!
hay naku manang adik ka talaga.
mamita ang tawag ng marami sa kanya. isa syang kilalang sidewalk vendor sa palengke. halos dalawang dekada na sya sa kanyang trabaho pero nakikipaghabulan pa rin sya sa mga nanghuhuli sa palengke.
sa kanya ako bumibili ng tawas at ng mothballs.
mamita: anlakas lakas ng ulan. kahit gustuhin kong maglako wala rin atang bibili.
MP: magtinda ka na lang ng mainit na sopas saka champorado, naku bibenta yon.
mamita: ayoko, masyadong matrabaho. saka malulugi ako pag nagkahabulan na.malulugi ako nun.
MP: oo nga.
mamita: nanganak pa naman si julie kahapon, yong panganay ko. kelangan ko ng pera.
MP: yong panganay mo? e di ba nag-aaaral pa yon sa high school?
mamita: oo, maagang naglandi ang gaga. hahahaha. (sabay tawa)
MP: (nagtaka, wala namang nakakatawa sa sinabi nya, ikinatuwa nya?) ano ang anak?
mamita: okey naman. (ayan na, ikinagulo na ng utak nya ang kanyang pagtawa)
MP: babae ba? o lalaki?
mamita: lalaki. ang kyut kyut nga e.ang liit liit ng mukha.(sabay ngiti)
MP: ????
biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha nya.
mamita: yun nga ang problema ko e, kung saan ako kukuha ng pambayad sa hospital.
MP: yong ama ng bata, wala bang trabaho?
mamita: naku yong ama ng bata mahirap lang yun.
MP: maka-mahirap ka naman dyan parang ang yaman mo.
mamita: (sabay tawa ng malakas)
narinig ni manang yong tawa ni mamita. papalapit bitbit ang isang tabo at timba.
mamita: uy kumare anjan ka pala. nanganak na yong inaanak mong si jennifer. putragis ang guapo ng bata.
manang: (over excitement) ay talaga!!!! anong anak, lalaki ba o babae? ilang buwan na?!?
.....
....
...
..
mamita: si kumare talaga, mahilig magbiro!
hay naku manang adik ka talaga.
Sabado, Hulyo 23, 2011
loser ako
may ilang mga bagay na kombi. combination ika nga. at meron namang hindi binabagayan.
nung nakaraang lunes. niyaya ako ng isang kaibigan na uminom. so since matagal nang hindi nagiging masokista ang aking liver (liver??? naks english ampotah) eh sumama ako para makipaginuman. dala ng kanyang malaking problema kaya sinamahan ko na rin sya. sympathetic ako alam mo ba?
nung nakarating na kami sa bahay nila. eh nagpahanda sya ng pitsel at malamig na tubig. ang akala kong beer na titirahin e hindi pala. emperador. hindi lights. hardcore ang magiging drama. dalawa lang kami. dalawang atay ang parehong masisira. sabi ko wala na bang iba? sarado na daw kasi ang tindahan na malapit at keri lang yan pre aniya. (nag pre pa talaga sya ah).
tapos nung nilabas nya yong pulutan. napaputang ina talaga ako. isa platitong butong pakwan. good combination? hindi. kasi pagtungga mo na yong alak tapos saka ka palang magbabalat ng potang inang butong pakwan, isang malaking epic fail yun. try mo?
napapaluha ako sa tuwing lalagok ako ng alak kasabay ng pagbalat ng butong pakwan. hihingi na lang sana ako ng kanin kahit bahaw man lang kaso wala na daw. talaga madibdibang inuman. nagsuggest akong balatan kaya muna namin lahat ng butong pakwan saka kami tutungga ng alak? ayaw daw nya. waste of time daw.
potang ina. sya lang ang nakainuman kong walang pakialam kung may pulutan man o wala basta may tubig talu talo na. di ko talaga kaya. alas onse pa lang suko na ako.
maya maya pa naririnig kong umiiyak sya. di dahil sa di ko nadamayan sya sa kanyang problema kundi tinulugan ko lang daw sya.
sya nga pala maliban sa nalasing ako. naramdaman ko ding namamaga na yong labi ko na lasang maalat alat pa.
nung nakaraang lunes. niyaya ako ng isang kaibigan na uminom. so since matagal nang hindi nagiging masokista ang aking liver (liver??? naks english ampotah) eh sumama ako para makipaginuman. dala ng kanyang malaking problema kaya sinamahan ko na rin sya. sympathetic ako alam mo ba?
nung nakarating na kami sa bahay nila. eh nagpahanda sya ng pitsel at malamig na tubig. ang akala kong beer na titirahin e hindi pala. emperador. hindi lights. hardcore ang magiging drama. dalawa lang kami. dalawang atay ang parehong masisira. sabi ko wala na bang iba? sarado na daw kasi ang tindahan na malapit at keri lang yan pre aniya. (nag pre pa talaga sya ah).
tapos nung nilabas nya yong pulutan. napaputang ina talaga ako. isa platitong butong pakwan. good combination? hindi. kasi pagtungga mo na yong alak tapos saka ka palang magbabalat ng potang inang butong pakwan, isang malaking epic fail yun. try mo?
napapaluha ako sa tuwing lalagok ako ng alak kasabay ng pagbalat ng butong pakwan. hihingi na lang sana ako ng kanin kahit bahaw man lang kaso wala na daw. talaga madibdibang inuman. nagsuggest akong balatan kaya muna namin lahat ng butong pakwan saka kami tutungga ng alak? ayaw daw nya. waste of time daw.
potang ina. sya lang ang nakainuman kong walang pakialam kung may pulutan man o wala basta may tubig talu talo na. di ko talaga kaya. alas onse pa lang suko na ako.
maya maya pa naririnig kong umiiyak sya. di dahil sa di ko nadamayan sya sa kanyang problema kundi tinulugan ko lang daw sya.
sya nga pala maliban sa nalasing ako. naramdaman ko ding namamaga na yong labi ko na lasang maalat alat pa.
Lunes, Hulyo 11, 2011
frustrated...
that awkward feeling, when you're peeing and had smacked the throne at your best but your potoytoy produces two springs, the other is hitting the right place, gracefully. while the other did not make it any better. how frustrating it is. and worst, nakikiihi ka lang sa kubeta ng OC mong kumare. shet.
things i should learn, opposition matters and because it matters, learn to get used of it.
things i should learn, opposition matters and because it matters, learn to get used of it.
Huwebes, Hulyo 7, 2011
dmp: happy feet
dear mang poldo,
may problema po ako. kasi po madalas magpawis yong pareho kong paa. at pag sinabing pawisin, meaning parang gripo o parang bukal lang. although wala naman syang amoy pero hindi ako komportable e lalo na pag may lakad ako. hindi ko tuloy maisuot yong tom shoes na iniregalo sa akin ng kuya ko nung birthday ko. isinuot ko kasi sya minsan, eh ayun wala pang dalawang oras basang basa na ang sapatos. frustrated talaga ako lalo pa nung malaman kong dyapeyk pala yong sapatos, nagfade kasi yong kulay matapos mapawisan.
kaya gusto kong itanong kung anong lunas sa problemang ito.
salamat nang marami,
boy lapot
kasagutan:
boy lapot,
mas okey na yong parehong paa ang pawisin kesa naman yong isa lang, yong isa tuyo yong isa basa. mas uncomfortable naman yun di ba?saka di hamak na mas maswerte ang paa mong pawisin, yong kaibigan ko nga sa singit mas pinapawisan. take note, babae yun. kulang na lang lagyan nya ng scotchbrite foam yong singit nya, tapos pipigain na lang nya.shet. magsuot ka na lang ng makakapal na medyas pero presko.
anyway, ayun sa nabasa ko hormonal daw yan. di ko lang alam kung imbalance o ano basta something to do with your effing hormones. kaya sisihin mo yang hormones mo.wag yang mamasamasang paa mo.
magpakonsulta ka na lang muna sa espesyalista. wag ako.
salamat,
mang poldo
mangpoldo@gmail.com
may problema po ako. kasi po madalas magpawis yong pareho kong paa. at pag sinabing pawisin, meaning parang gripo o parang bukal lang. although wala naman syang amoy pero hindi ako komportable e lalo na pag may lakad ako. hindi ko tuloy maisuot yong tom shoes na iniregalo sa akin ng kuya ko nung birthday ko. isinuot ko kasi sya minsan, eh ayun wala pang dalawang oras basang basa na ang sapatos. frustrated talaga ako lalo pa nung malaman kong dyapeyk pala yong sapatos, nagfade kasi yong kulay matapos mapawisan.
kaya gusto kong itanong kung anong lunas sa problemang ito.
salamat nang marami,
boy lapot
kasagutan:
boy lapot,
mas okey na yong parehong paa ang pawisin kesa naman yong isa lang, yong isa tuyo yong isa basa. mas uncomfortable naman yun di ba?saka di hamak na mas maswerte ang paa mong pawisin, yong kaibigan ko nga sa singit mas pinapawisan. take note, babae yun. kulang na lang lagyan nya ng scotchbrite foam yong singit nya, tapos pipigain na lang nya.shet. magsuot ka na lang ng makakapal na medyas pero presko.
anyway, ayun sa nabasa ko hormonal daw yan. di ko lang alam kung imbalance o ano basta something to do with your effing hormones. kaya sisihin mo yang hormones mo.wag yang mamasamasang paa mo.
magpakonsulta ka na lang muna sa espesyalista. wag ako.
salamat,
mang poldo
mangpoldo@gmail.com
Lunes, Hulyo 4, 2011
dmp: tigyawat issues
dear mang poldo,
ako po si nerissa, dalawapu't apat na taong gulang. nakatira sa bahay ng magulang minsan sa bahay naman ng kaibigan. may isasangguni po ako sa inyo. mula po nung bata ako hindi na ako tinantanan ng tigyawat. kung anu ano na ngang gamot ang naipahid ko po e, kulang na lang pati semento ang kaso ganun pa rin po, lubak lubak at patuloy na tinutubuan ng tigyawat.
isa po akong aktibista, at madalas pong ginagawang halimbawa ng kapwa ko tibak ang aking mukha. pag nasa rally po kami, madalas nilang speech ay ganito..." tingnan nyo ang mukhang to, halintulad sa mga proyekto ng gobyerno! walang substance at laging napapalso, kulang sa pondo kaya ang kinahihinatnan...lubak lubak na proyekto!" sabay turo sa mukha ko. hindi ko alam kung compliment o pang-iinsulto pero tinatanggap ko na lang na biro. andun na e. may magagawa pa ba ako.
kaya ang hinihingi ko lang po ng sulosyon e kung paano mabawasan ang mga tigyawat ko sa mukha.
i-want-to-be-pimple-free,
nerissa
kasagutan:
nerissa,
alam mo naniniwala ako na ang kapalaran ng isang nilalang ay hindi sa palad kundi sa mukha. ito ang tinatawag na face reading sa astrology. anong konek? wala lang. nabanggit ko lang. yan na talaga ang tadhana para sayo. hahaha. joke lang. in serious note, pwede mong pagkakitaan yan, dyan mo makikita ang constellation. pwede ka manghula gamit ang mukha mo ayun sa ayos ng mga bituin (read: tigyawat). tama? pero maliban dyan ito ang ilan sa aking mga maipapayo.
una, kumuha ka ng pentel pen. maglaro ka ng connect the dots. napakasimpleng libangan pero brainstorming.
sekand, kumuha ng itlog, yong fresh. hatiin sa dalawa. itapal ang egg yolk sa nagmamantikang mukha hangang maluto. panatilihing buo at firm ang egg yolk.wag kalilimutan ang asin bilang pampalasa.
pangatlo, sipat sipatin mo kung ano nga ba ang kakulangan sa yong katawan, i mean sa diet. baka napapasobra ka pagkain ng matataba. iwasan ito. nagiging sanhi yan ng highblood, na sya namang aatake pag nakikita mo ang yong mukha sa harap ng salamin.
pangapat, matulog ng sapat. kung maaari gawing sampung oras ang pagtulog. para naman mababawasan ang oras ng pag-aalala mo sa yong mukha.atleast, wala kang eyebags.
panglima, mag-isip ng alternatibong paraan sa paghihilamos. sabi ng lola ko mainam daw ang maligamgam na tubig. but since that more than three decades ago, may changes syempre. gawin mong kumukulong tubig ang panghilamos mo. try mo. di ko sure kung effective. kung effective man, text mo ako.
pang anim, ang kagandahan ay nasa panloob na anyo.wala sa panlabas. kung feeling mo maganda ka, edi dun ka. pero sa lagay mong yan... hahahay... gudlak na lang.
sana nakatulong ako,
mang poldo
Lunes, Hunyo 20, 2011
ano na lang mukha ang ihaharap ko?
antagal kong nawala. sabagay wala namang nakamiss sa akin. ano bang nangyare?
marami.
as in marami. pero ganun pa rin, si letlet makulit. si manang bungangera pa rin. sya nga pala, nag-aaral na si letlet.kelan lang, noong independence day. linggo yun. may homework sya, bukas na daw kasi ang pasahan. nagpatulong sya sa akin kung paano gumawa ng philippine flag. first time daw kasi nya, kelangan nya ng moral support. natuwa agad ako, sa katunayan mas excited pa ako kesa sa kanya.
kinailangan naming kumuha ng patpat. dali dali akong pumunta sa likod ng bahay para manghagilap ng patpat, yong kawayan. sakto may nakita ako. tapos kumuha din ako ng ilang art paper at glue.
una hinati ko muna yong stick hangang sa gitna, saktong yong lateral view lang ng papel. besing besi ako sa homework nya habang sya e nanonood lang ng tv, nakataas pa ang paa.
"mang poldo kaw na bahala dyan ah.gandahan mo"
sinimulan ko ang paggupit. saka dinikit yong asul na art paper, yong pula at yong araw, saka yong bituin din pala. kinakabahan akong ewan pero alam kong tama naman ang ginagawa ko.
habang pinagkakaabalahan kong gawin ang asyanment nyang flag, kinukwento ko din kay letlet kung gano ako kagaling noong nag-aaral pa ako nung nasa edad pa nya ako. wala syang naririnig, busy sya sa panonood.
makalipas ang ilang minuto, natapos ko din. shet moment of truth. pinakita ko kay letlet ang gawa ko. ngumiti sya. ibig sabihin, maayos ang pagkakagawa.ayos na yun! niligpit ko ang mga pinagguntingang art paper saka niligpit ang mga kalat.
pumasok ako ng kwarto para sana maligo, kaso nasa hagdan pa lang ako narinig ko nang naglilitanya si manang, papalapit kay letlet.
"letlet, ano ba tong ginawa mo?!? bakit yong pula nasa itaas, at kelan pa naging pink ang red? kelan pa naging apat ang rays ng araw? hindi ka ba nakikinig sa titser mo? eh pano, puro tv yang nasa isip mo"
pagkadating na pagkadating ko sa kwarto ko, agad kong sinara ang pinto.
BLAGHH!
hiyang hiya ako sa sarili ko.
Sabado, Hunyo 18, 2011
Sabado, Abril 2, 2011
april fools day
paksyet! nagsimula ang unang araw ng abril na mainit ang ulo ko na sinabayan pa ng nagiinit este mainit na katawan ko dahil sa sinat. nasa opisina na ako nun para magsimulang magtrabaho at gawin yong nakapending na paper works na iniwan ng damuhong katrabahong umabsent dahil ipapabakuna daw yong alagang aso sa vet, makatarungan? hindi. dumadag pa sa init ng ulo ko yong magkasalubong na kilay ni luchi (sya yong katrabaho kong may edad na na nagpapansin sa akin, saka ko na ikukuwento), naiirita lang ako sa kakikayan nya na hindi bumagay sa edad nya, sana nag aerobics na lang sya.
mainit ang ulo ko dahil pinatawag ako ng boss ko ke-aga aga. mali daw yong report ko na kesyo kulang blah blah blah. pinapaulit sa akin yong limang araw kong trinabaho, at pinapasubmit sa akin at the end of the day. himala? potakels.
paglabas ko ng kuwarto, ayun.. april fools lang pala. sinong matutuwa? ke-aga aga ganun ang ibubungad sayo. at ang tanda lang namin pareho para maki-jam sa hype ng araw na yon. sinong walang bait sa sarili. sya? yong boss kong sakang na may malaking bewang.
so bumawi ako. naisipan kong kelangan may sweet revenge.
matagal ko nang kinabubuwisitan tong si luchi. napadaan ako sa desk nya. wala sya. kumekerengkeng na naman. gumawa ako ng note, sticky note to be exact. nilagay ko sa monitor ng pc nya.
KUMEKERENGKENG KA NA NAMAN. SEE YOU AT MY OFFICE @11AM, TOGETHER WITH YOUR MONTH END REPORT, RESEARCH WORK AND YOUR VIRGINITY. OOOPPS DONT FORGET ALSO YOUR COCONUT SHELL.
-WITH ALL DUE RESPECT, BOSS MIA.
ewan ko lang kung ano ang magiging reaksyon nila pareho. buwahahaha.sakto magla-lunch ako ng mas maaga sa alas onse para di ko maabutan ang kalbaryo ni luchi.
at dahil pinagpala ako ng malokong utak. nagprank call ako sa isang kasama din.
hello? miss tintin, ano tong double debit na nangyari sa account ng client? mali ata ang ach mo.
ha? pano nangyari yon? magkano ba yan?
dalawang 500 dollars lang naman, kayang kaya mo bayaran.
weeeeh? di nga? (ayaw pa kuno maniwala)
oo.lumabas sa report ng accouting. lagot ka nito kay maam.
ha? pano ba nangyari? a-- an- anooo ba pangalan nung client? (this time nanginginig na sya)
ah nakalimutan ko na e. nabanggit lang kasi ni earl sa accounting department. terror pa naman yon.
naku pano yon? pano ko mababayaran yon e kelangan ko pa naman ng pera.
(pilit kong di tumawa kasi sa totoo lang nanginginig na talaga sya sa kaba)
ano bang pangalan nung nadouble debit?
ah ano.. ummm.. APRIL...
last name?
F-O-O-L...
ano?
fool.
ano na ulit?
april.
yong last name.
fool nga. ep-ow-ow-el. sulat mo kaya.
joskolord pano ba to. lagot ako kay maam nito.
(hindi pa nahahalata ng gaga)
o sya sige, kitain mo na lang yong baklitang si earl para sa excuse mo. hehehe.
salamat po kuya ah. (at nagpasalamat pa)
ok. (sabay baba ng telepono at... buwahahahahaha)
at nagsimula na akong magprank sa iba. sa mga kaibigan. dating kaklase. kumpare. kapitbahay. kakilala. at oo... ako na tong walang bait sa sarili.
mainit ang ulo ko dahil pinatawag ako ng boss ko ke-aga aga. mali daw yong report ko na kesyo kulang blah blah blah. pinapaulit sa akin yong limang araw kong trinabaho, at pinapasubmit sa akin at the end of the day. himala? potakels.
paglabas ko ng kuwarto, ayun.. april fools lang pala. sinong matutuwa? ke-aga aga ganun ang ibubungad sayo. at ang tanda lang namin pareho para maki-jam sa hype ng araw na yon. sinong walang bait sa sarili. sya? yong boss kong sakang na may malaking bewang.
so bumawi ako. naisipan kong kelangan may sweet revenge.
matagal ko nang kinabubuwisitan tong si luchi. napadaan ako sa desk nya. wala sya. kumekerengkeng na naman. gumawa ako ng note, sticky note to be exact. nilagay ko sa monitor ng pc nya.
KUMEKERENGKENG KA NA NAMAN. SEE YOU AT MY OFFICE @11AM, TOGETHER WITH YOUR MONTH END REPORT, RESEARCH WORK AND YOUR VIRGINITY. OOOPPS DONT FORGET ALSO YOUR COCONUT SHELL.
-WITH ALL DUE RESPECT, BOSS MIA.
ewan ko lang kung ano ang magiging reaksyon nila pareho. buwahahaha.sakto magla-lunch ako ng mas maaga sa alas onse para di ko maabutan ang kalbaryo ni luchi.
at dahil pinagpala ako ng malokong utak. nagprank call ako sa isang kasama din.
hello? miss tintin, ano tong double debit na nangyari sa account ng client? mali ata ang ach mo.
ha? pano nangyari yon? magkano ba yan?
dalawang 500 dollars lang naman, kayang kaya mo bayaran.
weeeeh? di nga? (ayaw pa kuno maniwala)
oo.lumabas sa report ng accouting. lagot ka nito kay maam.
ha? pano ba nangyari? a-- an- anooo ba pangalan nung client? (this time nanginginig na sya)
ah nakalimutan ko na e. nabanggit lang kasi ni earl sa accounting department. terror pa naman yon.
naku pano yon? pano ko mababayaran yon e kelangan ko pa naman ng pera.
(pilit kong di tumawa kasi sa totoo lang nanginginig na talaga sya sa kaba)
ano bang pangalan nung nadouble debit?
ah ano.. ummm.. APRIL...
last name?
F-O-O-L...
ano?
fool.
ano na ulit?
april.
yong last name.
fool nga. ep-ow-ow-el. sulat mo kaya.
joskolord pano ba to. lagot ako kay maam nito.
(hindi pa nahahalata ng gaga)
o sya sige, kitain mo na lang yong baklitang si earl para sa excuse mo. hehehe.
salamat po kuya ah. (at nagpasalamat pa)
ok. (sabay baba ng telepono at... buwahahahahaha)
at nagsimula na akong magprank sa iba. sa mga kaibigan. dating kaklase. kumpare. kapitbahay. kakilala. at oo... ako na tong walang bait sa sarili.
Lunes, Marso 21, 2011
nang lumindol
lumindol daw kanina. kasarapan ng tulog ko. galing ako ng opisina, maagang umuwi at inatupag ang kama. oo may bago na akong trabaho. kaya busy ang lolo nyo. so yun, lumindol daw ng magnitute 5.7 daw. medyo malakas lakas na yon kung iisipin. pero wala akong kaalam alam na lumindol at niyanig ang lupang kinatitirikan ng bahay ko.
marami akong naisip na pwedeng mangyari kung magkaroon ng lindol, magpapanic lahat ng tao or worst e gumuho yong lupang kinauubabawan ng bahay ko. heto ang ilang senaryo na ayaw kung mangyari.
nakabrip akong matulog. kasarapan ng tulog ko ng magkaroon ng lindol. magugulat ako syempre at imbes na magtatataka ako kung anong nangyayari unang papasok sa isip ko e ang lumabas ng kwarto at magpapanic.magtatakbo. hindi ko maiiisip ang cartoon character kung brip, spongebob...yong nakasmile!
nasa kalagitnaan ako ng 'pagpapaligaya-sa-sarili' nang biglang lumindol. at a ng galing lang tumayming dahil ilang inches na lang e peak na, climax na. mapapasigaw ako nang di ko alam kung anong matibay na rason sa dalawa, dahil sa lindol o dahil sa kakaibang ligaya. at ang bad ko lang talaga, if ever katapusan na ng earth at sarili ko pa talaga ang inaatupag ko. nasa oras ng delubyo kung anu ano tong pinaggagawa ko.hindi ko alam kung anong unang tatakpan ko, yong pototoy ko o yong ulo ko.
same scenario din habang nasa kubeta naman ako. jumejebs. ilang ere na lang e tuluyang lalabas na. nang biglang lumindol. hindi ko maimagine, mapuputol ang landas ng wala sa oras. hahaha.
nasa kalagitnaan ako ng panonood ng porn. nang biglang lumindol. hindi ko talaga alam kung anong unang gagawin ko. hindi ko alam kung anong sites ang unang iko-close ko. dyahe naman kasi if ever magkaroon ng search and rescue tapos makikita yong computer ko na nakasindi punong puno ng tab ng pornsites.
at teka, parang lahat ng senaryo na ayokong mangyari e parang hindi maganda. at ang dumi dumi kung iisipin. assurance ko na ba ito na gagawi ako ng impyerno kesa sa heaven? nooooooo!
back to reality tayo, kung magkakaroon pala ng pagguho dahil sa lindol habang natutulog at sa kasawiang palad e minalas ako ng konti, mamamatay pala akong walang kaalam alam. ayoko ng ganun. gusto ko aware ako. may social awareness. nagtatakbuhan na ang aking mga kapitbahay, ako ayun nakangiting sarap na sarap sa pagtulog. dyoskoporsantosantisima.
marami akong naisip na pwedeng mangyari kung magkaroon ng lindol, magpapanic lahat ng tao or worst e gumuho yong lupang kinauubabawan ng bahay ko. heto ang ilang senaryo na ayaw kung mangyari.
nakabrip akong matulog. kasarapan ng tulog ko ng magkaroon ng lindol. magugulat ako syempre at imbes na magtatataka ako kung anong nangyayari unang papasok sa isip ko e ang lumabas ng kwarto at magpapanic.magtatakbo. hindi ko maiiisip ang cartoon character kung brip, spongebob...yong nakasmile!
nasa kalagitnaan ako ng 'pagpapaligaya-sa-sarili' nang biglang lumindol. at a ng galing lang tumayming dahil ilang inches na lang e peak na, climax na. mapapasigaw ako nang di ko alam kung anong matibay na rason sa dalawa, dahil sa lindol o dahil sa kakaibang ligaya. at ang bad ko lang talaga, if ever katapusan na ng earth at sarili ko pa talaga ang inaatupag ko. nasa oras ng delubyo kung anu ano tong pinaggagawa ko.hindi ko alam kung anong unang tatakpan ko, yong pototoy ko o yong ulo ko.
same scenario din habang nasa kubeta naman ako. jumejebs. ilang ere na lang e tuluyang lalabas na. nang biglang lumindol. hindi ko maimagine, mapuputol ang landas ng wala sa oras. hahaha.
nasa kalagitnaan ako ng panonood ng porn. nang biglang lumindol. hindi ko talaga alam kung anong unang gagawin ko. hindi ko alam kung anong sites ang unang iko-close ko. dyahe naman kasi if ever magkaroon ng search and rescue tapos makikita yong computer ko na nakasindi punong puno ng tab ng pornsites.
at teka, parang lahat ng senaryo na ayokong mangyari e parang hindi maganda. at ang dumi dumi kung iisipin. assurance ko na ba ito na gagawi ako ng impyerno kesa sa heaven? nooooooo!
back to reality tayo, kung magkakaroon pala ng pagguho dahil sa lindol habang natutulog at sa kasawiang palad e minalas ako ng konti, mamamatay pala akong walang kaalam alam. ayoko ng ganun. gusto ko aware ako. may social awareness. nagtatakbuhan na ang aking mga kapitbahay, ako ayun nakangiting sarap na sarap sa pagtulog. dyoskoporsantosantisima.
Lunes, Marso 7, 2011
ano daw nangyari?
ilang araw ko na tong nararamdaman. masahol pa sya sa libog na palagi kong kinaaayawan. Ehe! gusto ko sanang supilin kaso ang kati kati lang. mukhang susuko na ako.
ganito pala ano, hindi lahat ng oras meron ka laging tinapay na pwede mong i-offer sa iba. hindi pala lahat ng oras pwede kang magbahagi ng kapirasong kwento ng buhay mo kahit nabigyan ka na ng malawak na oportunidad para magkwento at maglibang.
hindi lahat ng oras nasa kamay mo kasi hindi porke may orasan/relo ka sa kamay hawak mo na ang oras.
kasi ano, umm..kasi sa totoo lang tinatamad na akong magblog. ewan ko lang kung contagious ba to o self replication lang tulad ng dati. nakawawalang gana lang kasi.
nitong huling araw panay ang blog hop ko. kumukuha ako ng ibat ibang ideya na pwedeng iblog, kaso yong ibang blogs na madalas kung tambayan e natitingga na rin. hiatus mode ang mga potah.
nawawala din pala ang drive mong magsulat. kelangan mong magpagasolina para umandar ulit ang naoverheat mong utak. o dili kaya magchange oil para umarangkada ulit ang blog drive.
wala akong masyadong maikwento sa ngayon. maliban sa naisipan kong magdiet at nilagang mais ang ginawa kong accessory ng kahibangan ko. dalawang araw na sunod sunod na kain ng mais. dalawang araw ding sunod sunod na nagtatae ako dahil sa pesteng mais na yan. ginawang grinder lang ang sikmura ko. mga walang hiya! pero syempre ayoko ikwento yun dahil dyahe, ano na lang sasabihin ng mga frendssssss ko.
basta, kung mangyaring napadpad ka dito at ito pa rin ang entry ko. isa lang ang ibig sabihin nun. ultimate bummer na talaga ako. me aangal?
ganito pala ano, hindi lahat ng oras meron ka laging tinapay na pwede mong i-offer sa iba. hindi pala lahat ng oras pwede kang magbahagi ng kapirasong kwento ng buhay mo kahit nabigyan ka na ng malawak na oportunidad para magkwento at maglibang.
hindi lahat ng oras nasa kamay mo kasi hindi porke may orasan/relo ka sa kamay hawak mo na ang oras.
kasi ano, umm..kasi sa totoo lang tinatamad na akong magblog. ewan ko lang kung contagious ba to o self replication lang tulad ng dati. nakawawalang gana lang kasi.
nitong huling araw panay ang blog hop ko. kumukuha ako ng ibat ibang ideya na pwedeng iblog, kaso yong ibang blogs na madalas kung tambayan e natitingga na rin. hiatus mode ang mga potah.
nawawala din pala ang drive mong magsulat. kelangan mong magpagasolina para umandar ulit ang naoverheat mong utak. o dili kaya magchange oil para umarangkada ulit ang blog drive.
wala akong masyadong maikwento sa ngayon. maliban sa naisipan kong magdiet at nilagang mais ang ginawa kong accessory ng kahibangan ko. dalawang araw na sunod sunod na kain ng mais. dalawang araw ding sunod sunod na nagtatae ako dahil sa pesteng mais na yan. ginawang grinder lang ang sikmura ko. mga walang hiya! pero syempre ayoko ikwento yun dahil dyahe, ano na lang sasabihin ng mga frendssssss ko.
basta, kung mangyaring napadpad ka dito at ito pa rin ang entry ko. isa lang ang ibig sabihin nun. ultimate bummer na talaga ako. me aangal?
Martes, Marso 1, 2011
masarap ang kikiam
papunta ako ng palengke kanina nang maispatan kong naglalaro si letlet sa labas ng bahay. tinawag ko sya para ayaing samahan ako. bibili ako ng gamot ko sa ubo at mauulam kinabukasan.pumayag naman sya.
habang nasa daan. may nakita akong nagtitinda ng itlog ng pugo. inaya ko syang kumain. ayaw daw nya. nung nakalimang itlog na ako, humingi sya ng isa para tikman. nakatatlong itlog na sya nang sabihin nyang masarap pala. hangang sa parehong nakalima pa kami.
after naming kumain nun, bumili ako ng buko juce. tig-isa kami. uminom naman sya. habang umiinom nakita namin yong nagtitinda ng baka baka. yong atay ng kalabaw. pero baka baka ang tawag ko dun.
tinanong ko sya kung alam nya ang tawag dun. "we call that street foods" pagpapaliwanag nya.
tinanong ko sya kung kumakain sya nun. hindi daw. nakakadiri daw tingnan. hinayaan ko na lang. kumain ako ng limang piraso.nakatingin lang sya sa akin. pinapatakam para magustuhan din nya. at di nga ako nabigo gaya kanina nagpabili din. nakalimang stick sya bago nya nasabing masarap pala.
pagkatapos naming kumain saka kami dumeretso sa mercury drug. nung nabili na namin yong gamot, dumaan muli kami sa nagtitinda ng mais. bumili ako ng tig-isa kami. saka bumili ng kikiam at fishballs. ngatngat. ngatngat. ngatngat.
pagkauwi namin, masayang nagkwento si letlet.
mama! mama! kumain kami ng street foods!
at sinong nagsabing kumain ka nun?
*inginuso ako ni letlet*
eeehhhhh uminom naman ako ng yakult kanina e,mamatay naman ang germs dun! wika ni letlet.
di na ako tumingin pa sa kanila. umakyat ako ng bahay ng dahan dahan saka tinakasan ang krimen na nasimulan.hindi ko napagtanto, bawal palang kumain si letlet nun kasi nagkasakit na sya dati sa pagkain ng fishballs.
at napagtanto ko ding napakalaking Bad Influence sa bata. Okey lang masarap naman ang kikiam. :D
at habang ginawa ko ang draft ng post na to, naririnig ko yong mag-ina, nag-aaway.
itutulad nyo ba ako sa mga taong nagugutom! napakaunfair nyo! hulaan mo kung sino nagsabi nyan.
habang nasa daan. may nakita akong nagtitinda ng itlog ng pugo. inaya ko syang kumain. ayaw daw nya. nung nakalimang itlog na ako, humingi sya ng isa para tikman. nakatatlong itlog na sya nang sabihin nyang masarap pala. hangang sa parehong nakalima pa kami.
after naming kumain nun, bumili ako ng buko juce. tig-isa kami. uminom naman sya. habang umiinom nakita namin yong nagtitinda ng baka baka. yong atay ng kalabaw. pero baka baka ang tawag ko dun.
tinanong ko sya kung alam nya ang tawag dun. "we call that street foods" pagpapaliwanag nya.
tinanong ko sya kung kumakain sya nun. hindi daw. nakakadiri daw tingnan. hinayaan ko na lang. kumain ako ng limang piraso.nakatingin lang sya sa akin. pinapatakam para magustuhan din nya. at di nga ako nabigo gaya kanina nagpabili din. nakalimang stick sya bago nya nasabing masarap pala.
pagkatapos naming kumain saka kami dumeretso sa mercury drug. nung nabili na namin yong gamot, dumaan muli kami sa nagtitinda ng mais. bumili ako ng tig-isa kami. saka bumili ng kikiam at fishballs. ngatngat. ngatngat. ngatngat.
pagkauwi namin, masayang nagkwento si letlet.
mama! mama! kumain kami ng street foods!
at sinong nagsabing kumain ka nun?
*inginuso ako ni letlet*
eeehhhhh uminom naman ako ng yakult kanina e,mamatay naman ang germs dun! wika ni letlet.
di na ako tumingin pa sa kanila. umakyat ako ng bahay ng dahan dahan saka tinakasan ang krimen na nasimulan.hindi ko napagtanto, bawal palang kumain si letlet nun kasi nagkasakit na sya dati sa pagkain ng fishballs.
at napagtanto ko ding napakalaking Bad Influence sa bata. Okey lang masarap naman ang kikiam. :D
at habang ginawa ko ang draft ng post na to, naririnig ko yong mag-ina, nag-aaway.
itutulad nyo ba ako sa mga taong nagugutom! napakaunfair nyo! hulaan mo kung sino nagsabi nyan.
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)